Alexander Johannes Bronkhorst (Amsterdam, 24 mei 1914 - Bilthoven, 6 december 1994) was een hervormde hoogleraar theologie en een prominent deelnemer aan de protestants-hervormde kerkopbouw en de internationale oecumene in de tweede helft van de 20ste eeuw.

Na zijn studie theologie in Utrecht en Basel werd Bronkhorst predikant in achtereenvolgens Wijk aan Zee en Duin (1940-1943), Willemstad (1943-1947) en Den Haag (1947-1954). Bronkhorst was sinds zijn studietijd een aanhanger van de theologie van Karl Barth en correspondeerde met Kornelis Heiko Miskotte. In september 1945 was hij één van de oprichters van het tijdschrift Hervormd Nederland, waar hij vele jaren voor bleef schrijven. In de jaren hierna hield Bronkhorst zich diepgaand bezig met de herziening van de kerkorde van de Nederlandse Hervormde Kerk, wat onder andere in 1947 resulteerde in zijn dissertatie Schrift en kerkorde.

In 1954 werd Alexander Bronkhorst hoogleraar aan de Faculteit voor Protestantse Godgeleerdheid te Brussel waar hij de Nederlandstalige opleiding opzette. In 1966 werd hij hoogleraar kerkgeschiedenis van de twintigste eeuw aan de Universiteit Utrecht. Hier nam hij het initiatief voor de "zaterdagopleiding theologie", waar veel "tweede kans"-studenten gebruik van maken. Ook nam hij samen met de Leidse hoogleraar Hendrikus Berkhof het initiatief tot de oprichting van het "Interuniversitair Instituut voor Missiologie en Oecumenica" (IIMO; tegenwoordig Centrum voor Interculturele Theologie, Interreligieuze Dialoog, Missiologie en Oecumenica) dat aanvankelijk in Leiden (missiologie) en Utrecht (oecumenica) gevestigd was, maar in de jaren negentig in zijn geheel in Utrecht gevestigd werd. In 1984 ging Bronkhorst met emeritaat.

Bronkhorst zette zich in het bijzonder in voor betere contacten met de Rooms-katholieke Kerk en was namens de Wereldraad van Hervormd/Gereformeerde Kerken waarnemer bij  het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) en namens de Nederlands Hervormde Kerk bij het Pastoraal Concilie van de Nederlandse kerkprovincie in Noordwijkerhout (1966-1970). In 1969 werd hij benoemd tot Commandeur in de Kroonorde van België. De Universiteit Utrecht kende hem in 1984 de zilveren penning van verdienste toe. Tijdens de Generale Synode van 1988 ontving hij de legpenning van de Nederlandse Hervormde Kerk. Alexander Bronkhorst overleed op 6 december 1994 op 80-jarige leeftijd.

Laura Johanna Büller (Den Helder, 12 juli 1916 – Zeist, 30 Juni 2004), de oudste in een gezin van 5, kleindochter van ds. Simon van der Wal (Gerefomeerde Kerk), dochter van de in de oorlog omgekomen Beverwijkse chirurg dr.L.J.Büller, krijgt verantwoordelijkheidszin en naastenzorg van jongsaf mee.

Met een opleiding huishoudschool en verpleegkunde in het door haar zo geliefde Prinsengracht Ziekenhuis in Amsterdam is ze klaar voor het leven dat haar wacht: domineesvrouw, gemeentewerkster, kerkopbouwer. Vaak op de achtergrond, zeker in het begin als moeder van 7. Kerkopbouwwerk als ondersteunende kracht van haar formidabele partner: de evacuatie van de gemeente in Willemstad (N-Br.) tijdens het laatste oorlogsjaar, de bouw van de Goede Herder Kapel in Den Haag in de late veertiger jaren en dan van 1954 tot 1966, de opstart van een Nederlandstalige afdeling van de Protestants Theologische Faculteit te Brussel. Opvang van de buitenlandse gastdocenten waar de Faculteit op dreef, opvang van de studenten die ook zaterdag- en avondcolleges hadden en daarnaast vooral de opvang van de grote organisator Alex die, vooral in de beginjaren, om budgettaire redenen behalve decaan en hoogleraar op zijn eentje ook het hele faculteitmanagement was, alsof het een eenmansbedrijf betrof, die aan de lopende band artikelen en lezingen produceerde en om in het levensonderhoud van zijn gezin te kunnen voorzien daarnaast als dagtaak godsdienstonderwijs gaf op de middelbare school. Een Spartaans regime van plicht en plichtuitoefening werd door Laura in stand gehouden opdat alle leden van het gezin aan de triomftocht van de Reformatie mee zouden werken.

En telkens als Alex Bronkhorst een periode van opbouw met een nieuw succes afsloot was het in belangrijke mate mede aan zijn vrouw Laura te danken dat het succes behaald was. Als in de Utrechtse jaren de kinderen het huis verlaten komt ze uit de schaduw van haar Alex en krijgt ze tijd voor eigen projecten. Daar heeft ze dankbaar gebruik van gemaakt. Meedenken in de Hervormde Vrouwendienst over vormingswerk en vrouweneducatie. Diaken in de kerk in Bilthoven. Opvang van Zuid-Afrikaanse zwarte pastores in Nederland. In Bilthoven 1 gezin met kinderen dat ze met toewijding bemoederde. Het waren taken waar ze voor ging en waar de medewerkers vrienden en vooral vriendinnen werden. Laura groeide mee met de mondialisering en de democratisering en het gaf haar leven nieuwe rijkdom en geluk.

Haar laatste grote taak heeft ze waardig en met liefde vervuld: haar Alex in de aftakeling van de dementie begeleiden op voor haar onbetreden paden. Neem Heer mijn beide handen en leidt uw kind was de troostrijke overgave die haar daarbij hielp. Ze heeft Alex nog 10 jaar overleefd en in de herinnering aan hun gezamenlijke inzet de kracht gevonden er een zinvol en sereen levenseinde mee te bouwen.