Deze 5  uitgiften presenteren het visitekaartje van Johannes Calvijn (1509-1964) en belichten vervolgens de hoofdmomenten van de reformatorische eredienst waarin de Nederlandse protestanten met God communiceren, de krachtlijnen van het verhaal van de Wereldkerk waartoe zij behoren en, tegen deze achtergrond, een paar markante punten in het CV van Johannes Calvijn.  De conclusie van de onderlinge verbondenheid onder calvinisten, gesymboliseerd in het hugenotenkruis, stelt ons ook meteen de vragen : verbonden met wie, verbonden waartoe? 

Twee onderling nauw verweven vragen getuige ook de huidige geloofsdiscussie in de Calvinistische Wereldkerk over de mondiale economie. Want de verbondenheid met geloofsgenoten in bv. de derde wereld staat ogenschijnlijk haaks op de berustende aanvaarding van de neo-liberale globalisering die veel mensen in de derde wereld, en ook deze geloofsgenoten, steeds dieper in de armoede en onderdrukking duwt. In Accra werd tijdens de 24ste Algemene Vergadering van de Wereldbond van Hervormde/Gereformeerde Kerken (WARC) in 2004,  de vraag gesteld of we de geschiedenis niet met open ogen overdoen en de schandaligste uitwassen van menselijk handelen uit gemakzucht herhalen. Onmiddellijke aanleiding hiertoe was het bezoek van de deelnemers aan de slavenforten voor de Ghanese kust. In de Brief uit Accra van de gezamenlijke delegatieleden staat hierover een zeker voor Nederlandse calvinisten indringend betoog :

“In Fort Elmina leefden de Nederlandse kooplui, de soldaten en de Gouverneur op de bovenverdieping, juist boven de gevangen slaven die een verdieping lager zaten. We kwamen in een kamer die als kerk was gebruikt, met de woorden van Psalm 132 nog steeds boven de deur (‘Want de Here heeft Sion verkoren’). En we stelden ons hervormde christenen voor die hier hun God aanbaden terwijl rechtstreeks onder hen, direct onder hun voeten, mensen die als slaven zouden worden verkocht in kettingen gebonden wegkwijnden in kerkers. Gedurende meer dan 2 eeuwen ging deze praktijk op deze plaats door. “

“In boze verbijstering vroegen we ons af, ‘Hoe kon hun geloof zo buiten het leven staan? Hoe konden ze hun spirituele ervaring scheiden van de folterende fysieke pijn juist beneden hen? Hoe kon hun geloof zo blind zijn?’ “

“Sommigen van ons zijn nazaten van slavenhandelaren en slaveneigenaars, sommigen van slaven. We deelden momenten van tranen, stilte, woede en gejammer. Zij die zich gereformeerde christenen noemen hebben altijd Gods almacht over het leven en de aarde beleden. Hoe konden deze voorvaderen van ons geloof dan zo schaamteloos ontkennen wat ze openlijk beleden?”

“En zie, terwijl we vandaag luisterden naar de stemmen uit onze wereldbroederschap ontdekten we het dodelijke gevaar dezelfde zonde te herhalen van hen wier blindheid we gispen. Want ook onze wereld is verdeeld tussen zij die God aanbidden in comfortabele tevredenheid en zij die geknecht zijn door een wereldsysteem van economisch onrecht en ecologische destructie waar zij van lijden en sterven.”

Het wereldverbond van reformatorische kerken heeft hier een heel helder en verstrekkend antwoord op gegeven: the Accra Confession. Vertaald als ‘Accra Verklaring’ door de één, zoals de Protestantse Kerk in Nederland, de ‘Accra Belijdenis’ door de ander, zoals de Verenigde Protestantse Kerk in België en de Uniting Reformed Church in Southern Africa. Hierin wordt in niet mis te verstane bewoording het neo-liberale denken, het aanbidden van het kapitaal dat sommige mensen rijkt maakt maar de meeste mensen tot armoede en marginalisering veroordeelt en het leefmilieu van onze aarde vernietigt, als zonde neergezet. Dus moeten we ons bevrijden om onder het juk van deze Mammon vandaan te komen. ‘We zijn geroepen tot de transformatie van de wereld’ zei WARC-voorzitter Clifton Kirckpatrick. Alleen, hoe moet dat? En dus is de reformatorische wereldkerk op zoek naar een Alternatieve Globalisering voor Mensen en Aarde (AGAPE) in de zoektocht ‘Verbinden tot Gerechtigheid’ (Covenanting for Justice).